خيلی آدما می خوان خوب باشن و خيلی وقتا مهربونناما حتی همين آدما هم با اينکه همه فکر می کنن مهربون ترين آدمای دنيان بعضی وقتا بدجوری دل می شکنن . جوری که ديگه حتی با چسب رازی هم نمی شه اون دلارو مثل روز اولشون کرد.
آخ که وقتی دل يه نفر می شکنه ٫ چقدر مستحق دلسوزيه٫چقدر مستحق کمکه ٫ چقدر.....و چقدر اونی که دل رو شکسته مستحق نفرين.
دل شکستن يکی از کارهايی که داره مثل دروغ گويی برامون می شه عادت.
چقدر ساده دل می شکنيم٫چقدر بی رحميم.
وقتی تنها می شم فکر می کنم ما آدما چطور دلمون مياد دلايی که مثل شيشه صاف و روشنن با سنگايه سياه بزنيم و خورد کنيم ٫ تويه دلم يه شوری می افته ٫ تسبيحی رو که هميشه تويه گردنمه محکم تويه دستم می گيرم و از خدا می خوام کمکم کنه که نه باز دل بشکنم ٫نه دلم بشکنه باز .....
" از خدا می خوام کمکم کنه که نه باز دل بشکنم ٫نه دلم بشکنه باز ..... "
amin. :)
میدونی ؛ وقتی خوب فکر میکنم میبینم اگه دلم میشکنه دارم مکافات دل شکستن هامو پس میدم ! یعنی میشه روزی بیاد که دل هیچکس نشکنه ؟!
من یکیو میشناسم دل نداره که بشکنه
ولی دل کسی رو هم نمیشکنه